และแล้ววันนี้...ละครพลุ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมือง และนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

มันก็ได้เริ่มมีความเป็นไปได้แล้ว....อย่างน้อยๆ  ก็ ประมาณ 1-2 เปอร์เซ็นต์....เยอะมากมาย..หุหุหุหุหุหุ

วันนี้เรามีโครงเรื่องของละคร  อาทิตย์หน้าเดินหนังสือเกี่ยวกับโครงการของ สสส. มันจะได้รึป่าวกันนะ..

โครงการละครของเรามันจะเข้าข่าย ขออนุมัติเงินจาก สสส. ได้รึป่าววว...ก็ยังไม่รู้...ต้องลองๆ..5555

ฝันต่อไปๆ.....ถ้าไม่ฝันมันก็ไม่มีเเรงที่จะทำงานต่อ...ฝันเข้าไว้ๆฝันถึงด้านดีๆของมัน..ให้กำลังใจตัวเอง

ว่าที่ พลุนัด ที่ 9...เจ้าจะได้จุดพลุ 10 นัด แล้วส่งต่ออุดมการณ์..ของคณะให้น้องรุ่นต่อไปรึป่าวนะ

มันก็คงต้องวัดดวงกันหล่ะที่นี้......หุหุหุหุหุหุหุหุ... summer ที่สุดแสนจะหฤโหด สำหรับการเตรียมงานละคร

เมษายน สรุปเนื้อหาของละคร โครงเรื่อง บท  prouction ต่างๆ แผนการทำงาน  หาสปอนเซอร์ช่วยงาน

พฤษภาคม  ส่งโครงการ เตรียมงานโปรโมตละคร ติดต่อขอสปอนเซอร์ต่างๆ..555.....ฝันเอาไว้ๆจะได้มีแรง

ฝันถึงวันที่แสดงละครวันสุดท้ายเข้าไว้ๆ...นึกถึงวันสุดท้ายที่พลุทั้ง 10 นัด จะพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้ามหาสารคาม

..

..

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

เป็นการเตรียมงานที่โหดจริงๆ...ทุกอย่างต้องเสร็จก่อนเปิดเรียน...เหนื่อยไว้รอได้เลยกู

ตอนนี้เพื่อนที่ยังอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็เหลือน้อย......พากันไปหาฝึกงานกันหมด

5555555.....ต้องงี้ดิ....เหลืออยู่ประมาณ 10 กว่าคน ที่สเเตนบายอยู่ที่นี้เพื่อเตรียมงาน

เหนื่อยกันหน่อยนะครับ.....โดยเฉพาะตัวมึงเองแหละบักยุทธนา...มึงต้องดูเรื่องเอกสารนะอย่าลืมจุดนี้

ส่วนทีมหาสปอนเซอร์ก็คงจะไม่ต่างกันมาก......จะไปหาได้จากไหนเนี้ยยยยยยยยยยย..!!!

 big c    one to call   ร้านเฮียวัฒน์   เสริมไทยพลาซ่า  อะไรอีกหล่ะ .....55 ถ้าได้ 2 รายแรกคงจะดี

2 ราย แลก ขอซักรายละ 3 หมื่นๆ....คงจะดีไม่ใช่น้อยๆ.....ส่วนร้านเฮียวัฒน์มันโดยตรงอยู่แล้ว..อิอิอิอิ

.

.

.

.  สู้กันต่อไปๆ...เรื่องยุ่งๆมันยังมีอีกเยอะนะ..ถ้าเทียบกับระยะเวลาที่เหลือ 7-8 เดือนนับจากนี้เป็นต้นไป.....

เสียดายจิงๆ.....เสียดายมาก...เสียดายโคตรๆ

ลืมคิดไปซะสนิท..." นั่นรุ่นน้องนะเว่ยเฮ้ย "

พลาดจนได้กู..ไม่น่าคิดเเหกกฏตัวเองเลย

มันจะมองกูยังไงวะเนี้ยทีนี้....แมร่งหนิ.

กวนตีนไปซะเยอะ...เกรียนไว้เพียบ..สุดๆ

นี้ถ้าไม่โดนเพื่อนด่าคงคิดไม่ได้มั๊งกู

sad เลยกรู...เซ็งจิต ถ้าไม่เพราะได้ใจ

เหลิง คงน่าจะไปได้สวยกว่านี้..ไม่น่าเลย

เสียดายหว่ะ...จากนี้คงแย่หว่ะ..สมเพสตัวเอง

จะมองหน้ากันติดป่าววะ..อยากหายสาบสูญซัก 20 ปี

คงอีกนานกว่าจะได้พูดกันอีกครั้ง..555

ขนาดถามในเอ็มยังไม่ตอบเราซักคำ..หนักจิงๆ

เก็บไว้เป็นบทเรียน...พลาดเรื่องเดิมๆทำไม่คิด

 

 

 

เก็บเอาไว้ถึงจะนานแสนนาน..เก็บไว้กับตัวเองต่อไป

จมอยู่กับมันต่อไป...โทษอะไรไม่ได้นอกจากตัวเอง

รอจนกว่าจะถึงวันนั้นเเล้วกัน...แต่คงอีกนาน..วู้ววว ซู๊ดจ๋ายยยย..!!

เวลาผ่านไปนับไม่ถ้วนกับการหลงไปกับ hi5 1 ปีพอดีที่ไม่ได้อัพไม่ได้มาบ่นใน space ของตัวเอง

มีเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมามากมายนับไม่ถ้วนที่ผ่านมาในช่วง 1 ปีที่มันผ่านมาทั้งเรื่องดีและไม่ได

หลายรสชาติหลากหลายอารมณ์....ทั้งสุข ทั้งทุกข์ หัวเราะ เซ็งสุดๆ  ท้อเเท้และสิ้นหวัง..55555

ที่มันได้ผ่านเข้ามา ทั้งเรื่องการเรียนที่จะรอดเเหล่ไม่รอดเเหล่หรือแม้กระทั่งการเดินทางไปยังที่ต่างๆ

ทั้งในและนอกประเทศ..พบเจอเพื่อนมากมายมากหน้าหลายตาทั้งคนไทย ฝรั่ง จีน มาเล สิงคโปร์

ได้มาแลกเปลี่ยนความคิดประสบการณ์ในเรื่องสาขาวิชาชีพ....ก็ดีมากๆเลยหล่ะ

1 ปีที่นานนะที่ไม่ได้เข้ามาในที่ตรงนี้แต่มันกลับเร็วมากๆ...กับเวลาที่ใช้ชีวิตผ่านไปในแต่ละวัน

ผ่านไปแป๊บเดียว..ปีหน้าก็ต้องทำละครเวทีเเล้ว...เฮ้อออออออ..!!!~ ปวดสมอง จิง....

มันจะได้ทำรึป่าววะเนี้ย...5555...แต่คิดว่าก็คงได้ทำอยู่หรอกมั๊ง...หวังว่านะหวังว่าจะได้ทำ

พ้นปีนี้ไปก็ขึ้นปี 4 เพื่อนๆหลายๆก็จบกันจะหมดเเล้วเหลืออยู่แค่ไม่กี่คน...ที่แน่ๆปีหน้ารับปริญญาบักต้น
ถ้าผ่านปีหน้าไปได้เราก็ขึ้นปี 5 ปีที่วุ่นวายสุดๆกับการวัดดวงว่าจะจบหรือไม่จบด้วยการทำวิทยานิพนธ์

ให้ตายสิ..!!!~..พับผ่า...อยากทำ the sis  ที่ อ. ปาย หว่ะ  แต่หัวข้อจะผ่านรึป่าวยังไม่รู้

รุ่นพี่ที่คณะก็จบออกไปเรื่อยๆ รุ่นน้องที่เข้ามาใหม่ๆก็เยอะซะจนจำกันไม่ได้จนพูดได้เต็มปากแล้วว่า

เด็กถาปัด สารคาม เปลี่ยนไป จากเคยรู้จักกันทุกชั้นปี จากเคยสนิทกันทุกชั้นปีทุกวันนี้มันไม่ใช่อย่างนั้น

มันแทบจะไม่เหลือแล้วความสัมพันธ์ของพี่น้องที่เคยสนิทสนมกันเหมือนก่อน......น่าเสียดายจิงๆถ้าสิ่งเหล่านี้จะหายไป

สิ่งที่เราภาคภูมิใจ...ความสัมพันธ์ดีๆที่คณะเรามีแต่คณะอื่นไม่มี...ความภาคภูมิใจตรงนั้นมันเริ่มจะหายไปแล้ว

ระยะเวลาแค่ 2 ปี เปลี่ยนคณะเราได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย....!!! ..ให้ตายเหอะแล้วอนาคตข้างหน้าจะเป็นไงวะไม่อยากจินตนาการ

กลับมารับปริญญาคงได้บูมกันเองแล้วหล่ะม๊างงงงง....55555555  ( คิดเเล้วเศร้าใจ )

.

.

.

.

.

.

.บ่นเรื่องเครียดๆมามากแล้ว  พอดีกว่า

 

 

.

.

.

.

.

.

 

ปีใหม่ปีนี้.....กับการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่

ที่จะจำในใจไปอีกนานเท่านาน

กาลครั้งหนึ่งวันนี้ราคือผู้พิชิต 1864 โค้ง

ออกเดินทางจากมหาสารคามวันที่29ตอน 13.00

ขับไปเรื่อยๆประมาณ 100 กว่าๆ

แวะพักเหนื่อยกันที่ อำเภอหนองเรือ

ออกเดินทางกันต่อประมาณ 4โมงเย็น

และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้

น้ำมันเครื่องไม่ปั๊มขึ้นมาเลี้ยบงฝาสูบ

โอ้ววววววววว...ชิท..!!!แม่งซวยฉิบหาย

แล้วก็ต้องประเดิมยกรถขึ้นหลังรถเซอร์วิส

เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์...นับตั้งแต่ขับคันนี้มา 3 ปี

เซ็งๆๆๆๆ....บอกได้คำเดียวว่าเซ็ง

เก็นคนอื่นๆเขาได้ขับรถกัน...กูน้ำตาแทบไหล

นั่งเซ็งอยู่หลังรถกระบะ....เหอะๆๆๆ

จนถึงเชียงใหม่....ค่อยได้ซ่อม

เปิดออกดูถึงกับอ้าปากค้าง...เชี้ย..!!

ลูกสูบติด  แหวนตาย  กระเดื่องสึก แคมพ์พัง

เสื้อสูบลาย.....นั่งงมรถตัวเองตั้งแต่บ่ายโมงกว่าๆ

และแล้ว 4 โมงเย็นกว่าๆสวรรค์ก็เข้าข้าง

รถเรากลับมาวิ่งได้อีกครั้ง...55555555

หมดตังไป เกือบพัน กับการซ่อมรถ

เป็นอันว่าคืนนั้นต้องนอนที่เชียงใหม่

เช้าวันต่อมาก็ออกเดินทางจากเชียงใหม่

กะไปเค้าดาวกันที่แม่ฮ่องสอน..

กับระยะทาง 200 กว่ากิโลอันสุดโหด

รถก็ยังไม่ค่อยจะสมประกอบ

ลูกสูบก็ทำท่าว่าจะติดชับเร็วมากก็ไม่ได้

ทางก็โหด ชันก็ชัน มีแต่โค้งหักศอก

บางช่วงขึ้นเขาไม่ได้..ต้องเดินเกียร์ 1 แล้วเข็นขึ้น

เอาวะ....วัดใจกับรถไปเรย..5555

กระท่อนกระแท่นมาจนถึง อำเภอ.ปายได้แบบหวุดหวิด

อากาศดี บรรยากาศเยี่ยม ผู้คนเป็นมิตรดีมากๆ

รถก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง...พร้อมเดินทางต่อ

เสียดายไม่มีโอกาสนอนที่ ปาย เพราะเวลามีน้อย

จากนั้นก็ยิงยาวเข้าแม่ฮ่องสอนต่อ

ทางมา อ. ปาย ที่ว่าโหดไปแม๋ฮ่องสอนยิ่งโหดกว่า

แต่บรรยากาศสวยงามอย่าบอกใคร

ถึงแม่ฮ่องสอนตอน 4 โมงเย็นหาที่พักกันนานมาก

นักท่องเที่ยวก็เยอะ...แต่ก็รับรู้ได้ถึงความน่าอยู่ของเมือง

อาหารการกินก็ถูก  ธรรมชาติสวยงาม

ห้อมล้อมด้วยภูเขาและทะเลหมอกสวยงามมากๆๆ/ๆ

ใครที่ยังไม่เคยไปแนะนำนะ หาโอกาสไปซะ

ถึงจะไม่ได้เค้าท์ดาวที่ปายแต่ทดแทนกันได้ที่แม่ฮ่องสอน

ตื่นมาตอนเช้าของวันที่ 1 ประมาณตี 5

สภาพที่เห็นคือ เมืองทั้งเมืองปกคลุมด้วยหมอก

หนามากๆ.....เกิดมาเพิ่งเคยเห็นสวยงามไปอีกแบบ

รู้สึกประทับใจนึกขึ้นมาว่าต้องหาเวลาว่างไปอีกรอบ

ประมาณ 2 โมงเช้า..ไปเที่ยวต่ออีกแถวๆแม่ฮ่องสอน

ไปหมู่บ้านกระเหรี่ยงห่างจากตัวเมืองแค่ไม่ถึง 10 กิโล

แล้วก็ขับรถกลับมาตามเส้นทางเดิม แวะซื้อของฝากที่ ปาย

ถ่ายรูป  กินข้าว  พักเหนื่อย  เหล่สาวๆที่มาเที่ยว

แล้วก็ขับรถยิงยาวกลับมานอนที่ลำปาง

ถึงลำปางตอน ทุ่มกว่าๆ...แต่ละคนหมดสภาพ

ได้สถานที่นอนสุดหรูหน้าสถานีรถไฟ

เก๋ไก๋ ไปอีกแบบ...เป็นประสบการณ์ชีวิต

ว่าครั้งหนึ่งกูเคยนอนหน้าสถานีรถไฟ..555

ตื่นมาตี 4 เก็บของเตรียมออกเดินทางกันต่อ

อากาศก็หนาวโตคร อยู่แม่ฮ่องสอนกลับไม่หนาว

ค่อยๆคืบคลานออกมาขับมาเรื่อยๆเพราะหนาว

หนาวจริงๆ....ใส่เสื้อ 5 ตัวขับรถก็ยังหนาว

ขากลับแวะเที่ยวตามทางตามอุทยาน

ถ่ายรูปนิดหน่อยแล้วเดินทางมาเรื่อยๆ

ผ่านทุ่งแสลงหลวง ผ่าน น้ำหนาว

กลับมาถึงสารคาม 2 ทุ่ม ถ่ายรูปปิดการเดินทาง

แล้วก็แยกย้ายกลับมานอน นอน แล้วก็นอน

ปีหน้าเจอกันใหม่ ขึ้นเหนืออีกรอบ

แต่คราวนี้ไปแม่สาย ภูชี้ฟ้า..55555555

การเดินทางคราวนี้เป็นอะไรที่ครบทุกรสชาติ

ทั้งเจ็บ เซ็ง เหนื่อย มันส์ สะใจ สนุก ประทับใจ

ไปอีกครั้งแน่นอนกับแม่ฮ่องสอน...สวยงามๆ

ทั้งวัฒนธรรม วิถีชีวิต มิตรภาพของคนท้องถิ่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ย๊ากสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส......ส์

แมร่งเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย......ยยยยย

ไอ้พวกเหี้ย.....เศษสวะของสังคม.....

มึงจะอะไรกันนักหนาวะ......สัดเอ๊ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 มันคงจะดีถ้าวันนี้ผมมี 10มือ แล้วทุกคนบนโลกก็มีเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานแทงบอล...โชคดีโคตรๆ ถูก step 600 กว่าบาท...ก็ดีนะที่ถูกหลังจากที่ไม่ได้เล่นมานานมากพอสมควร

กี่ปีแล้วนะ  ตั้งแต่...ม.3 ม.4 ได้มั้ง...กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ที่ไม่เล่นบอลเลย......อะไรคือจุดเริ่มต้นกันนะที่ทำให้เราโชคดี

.....................................

ทุกสิ่งทุกอย่าง....น่าจะเริ่มจากจุด  จุดเล็กๆที่เรียงต่อกันเป็นเส้นสาย...นำทางนำสายตาไปยังเป้าหมาย

จากจุด สู่อีกจุด....เกิดเส้นในทาง 2 มิติ....เส้นต่อเส้นเรียงต่อกันเกิดระนาบรองรับสิ่งต่างที่จะเกิดขึ้น

ระนาบต่อระนาบ...เกิดเป็นปริมาตรห้อมล้อมสิ่งต่างๆ....ในที่นี้หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัว.....

สถาปัตยกรรมเริ่มจากสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น....จุดนำสายตาเกิดเส้น...เรียงต่อกันเป็นระนาบห่อหุ้ม

บอกเข้ากับ concept ที่ผนวกเข้ากับ function พัฒนาเป็น space ที่มีประโยชน์ใช้สอยแก่คน

.....................................

 

บางทีบางคนอาจจะพบว่า.......สิ่งเล็กๆมักเป็นรากฐานของสิ่งใหญ่ๆเสมอ

ฐานรากไม่สามารถอยู่ได้ถ้าปราศจากเม็ดทรายเล็กๆที่อัดแน่นรองรับน้ำหนัก

อารคารสถาปัตยกรรมไม่สามารถอยู่ได้ถ้าขาดอิฐ หิน ปูน ทราย  หรือสิ่งอื่นๆ

ประกอบเข้าด้วยกัน...ยึด ผสาน..โครงสร้างต่างๆให้แก่ตัวสถาปัตยกรรม....

โดยที่ไม่สามารถขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไปได้...มากไปหรือน้อยไปก็ไม่ดี....

.....................................

 

หรือบางทีมันก็คล้ายๆบคนเรา.....คนเราคงไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

หากไม่รู้จักที่จะยืนขึ้นด้วยขาทั้งสองข้างของตนเอง...ทุกอย่างคือ basic

คือพื้นฐานที่จะเป็นฐานเป็นประสบการณ์ให้แก่เราได้รู้จักการเรียนรู้เพื่อวันข้างหน้า

ประสบการณ์ต่างๆเป็นสิ่งมีค่าและควรค่าแก่การจดจำ.....เพื่อเป็นสิ่งเตือนใจ

เพื่อการเรียนรู้และการตัดสินใจในเรื่องและสิ่งต่างๆที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต

คนเราคงจะไม่สามารถที่จะก้าวไปข้างหน้าได้ถ้าหากขาดประสบการณ์จริงหรือไม่

ทั้งที่ประสบการณ์ต่างๆเป็นเพียงสิ่งเล็กๆที่ผ่านเข้ามาให้เราได้สัมผัสในแต่ละวัน

.....................................

 

และจากประสบการณ์ต่างๆที่เข้ามาในชีวิต......ผมก็ค้นพบว่า